Þetta sumar
fer vel af stað og er maður bara búinn að vera á bol og stuttum
buxum síðustu daga. Ég er ekki viss um að fólk sem þekkir mig trúi
því, þar sem ég er talinn vera með svokallaðan "krónískan sólsting"
og forðast sólina af öllum
mætti.
En það er
ekki allt jákvætt þó að sólin sé í fanta formi, því það vill svo
skemmtilega til að sólin vekur upp illar vættir sem fljúga um og
stinga í gegnum sólbrúna hörund mína. Eða svo heyrir maður, ég hef
reyndar aldrei lent í því og geri allt sem í mínu valdi stendur til
að forðast fyrstu stunguna.
Ég er að
spá í nota sumarið í að vinnast á þessari ofurhræðslu við geitunga,
þó ég hafi því miður ekki mikla trú á mér, sagan segir mér
það.
Eitt
skipti var ég að leggja loka hönd á þak á sumarhúsi þegar illu
vættirnar fóru að elta mig og ég lét mig vaða niður af þakinu án
þess að kíkja niður fyrir mig, hljóp svo 20 m inná verkstæði þaðan
inná skrifstofu og lokaði hurðinni. Ég lék á þær og engin
stunga.
Annars
öflugustu viðbrögð sem ég hef orðið vitni af voru hjá góðum vini
mínum honum Mána. Við 2 vorum að rúnta á góðum sumardegi með
gluggana opna og cool-ið allveg drepa okkur.
Ég stoppa
bílinn fyrir neðan pylsuvagninn og lít yfir bakka Ölfusáar þegar
geitungur smýgur inn um gluggan hjá Mána sem sat í farþegasætinu.
Það greip um sig ókyrrð hjá okkur báðum og áður en ég vissi af svon
0.5 sek. eftir að flugan kom inn stóð Máni mín megin við
bílinn.
Þá hafði
hann barist framhjá mér og varð á undan mér út um
bílstjórahurðina. Máni sem skilur nú ekki við vin í hættu
réð ekkert við hræðsluna að þessu sinni og skildi vin eftir á
vígvellinum.
Sumarkveðja